Historia projektu
Jak zaczęła się ta dokumentacyjna przygoda i dlaczego polskie wzory haftowe zasługują na zachowanie dla przyszłych pokoleń.
Skąd wziął się projekt
Projekt Drezikaltov zrodził się z obserwacji. Wiedza o tradycyjnych technikach haftu, ta konkretna, praktyczna wiedza o tym jak naciągnąć nić, jak dobrać tkaninę do wzoru, jak odczytać historyczny schemat, była coraz trudniej dostępna poza kręgiem starszych rękodzielniczek.
Muzea przechowują gotowe wyroby. Archiwa zawierają fotografie. Ale dokumentacja procesu, materiałów i decyzji, które podejmuje hafciarka przy pracy, była rozproszona lub nieistniejąca.
Postanowiliśmy to zmienić. Nie przez stworzenie kolejnego muzeum, ale przez żywą dokumentację, która łączy historię z praktyką.
Co nami kieruje
Dokumentacja bez oceniania
Dokumentujemy wzory i techniki tak, jak były stosowane w poszczególnych regionach. Nie oceniamy, nie hierarchizujemy. Haft kaszubski nie jest lepszy od podhalańskiego. Są po prostu inne i oba zasługują na uwagę.
To podejście pozwala nam zbierać wiedzę od bardzo różnych środowisk hafciarskich, bez barier wynikających z rywalizacji regionalnej.
Wiedza dla wszystkich
Rękodzielnicze dziedzictwo należy do wszystkich. Dlatego materiały na tym serwisie są bezpłatne i dostępne bez rejestracji. Nie wymagamy certyfikatów ani przynależności do organizacji.
Zapraszamy zarówno osoby, które dopiero zaczęły swoją przygodę z haftem, jak i doświadczone hafciarki chcące poznać wzory z innych regionów.
Precyzja i rzetelność
Każdy wzór i każda technika opisana w serwisie opiera się na dokumentacji terenowej lub weryfikowanych źródłach etnograficznych. Nie publikujemy rekonstrukcji bez wyraźnego oznaczenia.
Żywa tradycja
Tradycja to nie muzeum. Wzory ewoluowały przez wieki, adaptując się do dostępnych materiałów i zmieniających się gustów. Dokumentujemy tę ewolucję, nie tylko stan z konkretnego roku.
Jak rozwijał się projekt
Pierwsze dokumentacje terenowe
Projekt zaczął się od wyjazdów dokumentacyjnych do Łowicza i okolic Kaszub. Rozmowy z hafciarkami, fotografowanie wzorów i nagrywanie opisów technik. Materiały były początkowo archiwizowane prywatnie.
Dokumentacja kolejnych regionów
Projekt objął Podhale, Śląsk Cieszyński i Kurpie. Nawiązaliśmy współpracę z lokalnymi kołami gospodyń wiejskich i stowarzyszeniami regionalnymi. Zbiór wzorów szybko rósł.
Udostępnienie online
Zebrane materiały zostały zdigitalizowane i opublikowane w formie serwisu internetowego. Celem było dotarcie do osób poza regionami, które dokumentowaliśmy, oraz do Polaków mieszkających za granicą.
Zajęcia i kursy dokumentacyjne
Projekt rozwinął się o cykl zajęć praktycznych w Krakowie. Uczestnicy nie tylko uczą się haftu, ale aktywnie uczestniczą w dokumentowaniu technik i wzorów, stając się częścią projektu.
Kto stoi za projektem
Projekt tworzą osoby z różnych dziedzin, połączone pasją do tradycyjnego rękodzieła.
W skład projektu wchodzą etnografowie, fotografowie, hafciarki i pasjonaci historii rękodzieła. Nie jesteśmy instytucją akademicką ani organizacją certyfikującą. Jesteśmy grupą ludzi przekonanych, że tradycyjne techniki rękodzieła warto dokumentować i upowszechniać.
Projekt ma siedzibę w Krakowie, ale dokumentacja terenowa prowadzona jest na terenie całej Polski. Serdecznie zapraszamy do współpracy wszystkich, którzy posiadają wiedzę o regionalnych wzorach lub chcieliby podzielić się rodzinnymi schematami.
Skontaktuj się z nami